Święty Koran

20. Surah Ta-Ha, cz. 3

[TA HA, objawiona w Mekce]

101. Nie będzie się mógł uwolnić od niego, bo ten ciężar będzie jego nieszczęściem w dzień Sądu.

102. Wów dzień, kiedy się odezwie trąba, zebrani zostaną zbrodniarze, a ich oczy pokryte będą ciemnością.

103. I z cicha będą mówić do siebie: my tylko dziesięć dni zostawaliśmy na ziemi.

104. Wy tam tylko jeden dzień zostawaliście, odpowiedzą ich naczelnicy. Ja znam ich rozmowy.

105. Zapytają ciebie, w co się góry obrócą; odpowiedz im: Bóg je równo jako proch rozrzuci.

106. W miejscach gdzie były, rozciągną się równiny obszerne, na których nie ujrzysz ani wzgórka ani doliny.

107. Pójdą wszyscy za aniołem, który ich powoła za sobą, i będą iść, bez możności zwrócenia się. Ich głos będzie słaby i pokorny w obec miłosiernego; da się tylko słyszeć głuche ich stóp stąpanie.

108. Wstawienie się tym tylko będzie użyteczne, którym Bóg swej łaski użyczy, i którzy wymówią wyznanie miłej Mu wiary.

109. On zna przeszłość i przyszłość; rozum ludzki tak daleko nie sięga.

110. Upokorzą swe czoło przed Bogiem żywym i wiecznym, a bezbożni przepadną.

111. Wierny, cnotliwy, nie będzie się lękał niesprawiedliwego i srogiego losu.

112. Zesłałem z nieba Koran w języku arabskim, pomieściłem w nim straszne przykłady, abym nauczył i natchnął bojaźnią Pańska ludzi.

113. Wywyższaj imię Boga, Władcy świata, i najdoskonalszą prawdę; nie spiesz się w powtarzaniu Koranu; i nim się objawienie dopełni, mów: Panie! pomnóż moją. naukę!

114. Zawarłem przymierze z Adamem, ale niestały w obietnicy, zapomniał o niej wkrótce.

115. Rozkazałem Aniołom, aby mu się pokłonili; wszyscy byli posłuszni, jeden tylko Eblis sprzeciwiał się. Rzekłem do Adama i jego towarzyszki, oto wasz nieprzyjaciel, strzeżcie się, iżby wam nie był przyczyną wygnania z raju i nie stał się powodem waszych nieszczęść.

116. Nie doznacie tu żadnych cierpień, ani głodu, ani nagości.

117. Nie będzie tu was dręczyć ani pragnienie, ani gorąco.

118. Szatan kusił Adama; czy chcesz, rzekł do niego, abym ci dał poznać drzewo wieczności, drzewo dające nieskończoną władzę panowania.

119. Adam i Ewa jedli zakazany owoc, spostrzegli swą nagość, porobili z liści odzienie; i tak pierwszy człowiek był nieposłusznym, przestępcą; potem.

120. Bóg przyjął jego pokutę, ulitował się nad nim i oświecił go.

121. Wychodźcie z raju, rzekł do nich Pan, będziecie nieprzyjaciółmi wzajemnie, przyjdzie czas, iż przyszlę wam przewodnika.

122. Kto za nim pójdzie, nie zbłądzi, i nieszczęście nie będzie tego udziałem.

123. Kto nie zechce słuchać mej nauki, w tem jeszcze życiu pocznie doznawać nieszczęść.

124. W dzień zmartwychwstania ciemności go ogarną.

125. Panie! zawoła on, za cóż ślepy jestem? Gdy przed tem widziałem.

126. Zalecałem tobie moje przykazania, odpowie mu Bóg, a tyś o nich zapomniał, dziś pogrążony będziesz w zapomnieniu.

127. Taki będzie los bałwochwalcy i niewiernego; kary w życiu przyszłem będą straszne, przenikające.

128. Nie zastanawiacież się nad tymi ludźmi, których wygubłem? Chodzicie po tejże ziemi, po której oni chodzili. Te przykłady, jeślibyście je zrozumieć mogli, przcstraszyćby was powinny.

129. Gdyby wyrok nieba nie zapadł, przyspieszona byłaby im kara; lecz on oznaczonej czeka godziny.

130. Znoś wytrwale ich rozmowy. Głoś chwałę Najwyższego przed wschodem i zachodem słońca, chwal Go w nocy przy krańcach dnia, iżby serce twoje rade było samo z siebie.

131. Nie obracaj twoich oczu chciwie na cudze dostatki; owe kwiaty, któremi strojna ścieżka tego życia, są tylko próbą dla was. Dobra które Bóg obiecuje, są trwalsze i droższe.

132. Zalecaj modlitwę twojej rodzinie, i módl się wytrwale; nie wymagam abyś zbierał skarby; opatrzę twe potrzeby. Pobożni odbiorą nagrodę.

133. Niewierni powiedzieli: My nieuwierzymy, póki nam cudu nie zdziała. Czyż nie słyszeli historji narodów które ich poprzedziły.

134. Gdybym był ich ukarał przed przyjściem Mahometa, rzekliby: Panie! jakżeśmy wierzyć mogli, kiedyś nam nie zesłał Apostoła, dla nauczenia twoich przykazań; dla odprowadzenia nas od zniewagi i pohańbienia.

135. Powiedz: czekajmy jeszcze wszyscy, a dowiecie się, kto i z nas był oświecony pochodnia wiary, i kto szedł drogą zbawienia.