Święty Koran

21. Surah al-Anbiya, cz. 3

[PROROCY - POKÓJ IM, objawiona w Mekce]

101. Ci, dla których najwyższe dobro jest przeznaczone, umieszczeni będą daleko od tej straszliwej ustroni.

102. Nie będą słyszeć tych żałosnych jęków, a ich żądze wiecznie nasycone będą.

103. Oswobodzeni od cierpień bojaźni, od Aniołów przyjęci zostaną, którzy do nich rzekną: oto dzień szczęśliwy, który wam był obiecany.

104. Natenczas zamknę niebiosa, jak Anioł Sydżil księgę zamyka. Stworzyłem pierwszego człowieka z niczego, drugi raz go wywiodę z nicestwa; jestem rękojmią tej obietnicy, i wypełnię ją.

105. Napisałem w Pentateuchum i w księdze Psalmów, że ziemia będzie dziedzictwem moich sług cnotliwych.

106. Koran jest przestroga dla tych, którzy się boją Boga.

107. Na tom go zesłał przez ciebie, abyś wszystkim ludziom ogłosił miłosierdzie Boskie.

108. Powiedz: objawiono mi, że Bóg jest jedynym Bogiem; czy będziecie wyznawać Islam? |

109. Jeżeli w niedowiarstwie wytrwacie, zapowiadam wam nieszczęścia. Niewiem, czy one są blizkie, czy dalekie.

110. Lecz Bóg wie co głosicie, jak i to co cieniem tajemnicy chcecie zasłonić.

111. Niewiem tego, czy was chce próbować, czy też do czasu zwala wam cieszyć się.

112. Powiedz: Pan mój mówi bądź sumiennym sędzią. Bóg jest miłosierny, Jego ratunku wzywać powinniśmy przeciwko waszym bluźnierstwom.