Święty Koran

26. Surah asz-Szu ara

[POECI, objawiona w Mekce]

W imię Boga Litościwego i Miłosiernego.

1. T. S. M.
To są znaki księgi ogłaszającej prawdę.

2. Ich niedowiarstwo martwi ciebie.

3. Mógłbym zesłać z nieba cud, przed którym uchyliliby czoła swoje.

4. Lecz przestrogi które im zsyłam, służą tylko na oddalenie ich od wiary.

5. Oni Islam o fałsz oskarżyli, usłyszą nowinę, z której żartować nie będą.

6. Czyż nie patrzyli własnemi oczyma na ziemię? Nie widzieliż wszystkich płodów, któremi ją, wzbogaciłem.

7. Moja wspaniałość jaśnieje zewsząd, lecz większa część nie ma wiary.

8. Pan twój jest Wszechmogącym i Miłosiernym.

9. Bóg zawołał Mojżesza i rzekł do niego: Idź do występnego ludu.

10. Idź do Faraona, czyż on nie będzie mnie obawiać się?

11. Panie! odpowiedział Mojżesz, lękam się aby mnie za oszukańca nie wzięto.

12. Serce moje wstręt czuje, język mój jest związany, wezwij mojego brata Aarona.

13. Egipcjanie mają mi do zarzucenia jedną zbrodnię; i skażą mnie na śmierć.

14. Idź, nie obawiaj się niczego, odpowiedział Pan, ja będę z Tobą, i będę słuchał.

15. Poszli do Faraona i rzekli doń: Jesteśmy słudzy i posłańcy władcy światów.

16. Dozwól iść za nami dzieciom Izraela.

17. Nie karmiłemże ciebie? rzeki król do Mojżesza, albożeś nie mieszkał przez lat wiele na moim dworze?

18. Nie popełniłżeś zabójstwa? jesteś niewdzięcznik.

19. Prawda, odpowiedział Mojżesz, przelałem krew Egipcjanina; byłem winien.

20. Bojaźń sprawiła, że od was uciekłem; lecz Bóg mi udzielił mądrości i powierzył mi swoje poselstwo.

21. Względy jakie zlewasz, są te: żeś do niewolnictwa przyprowadził lud Izraela.

22. Któż jest Panem światów? zapytał król;

23. Ten, odpowiedział Mojżesz, który rządzi niebem i ziemią i panuje nad ogromem przestrzeni. Czy wierzysz w te prawdy?

24. Czyście go słyszeli, rzekł król do otaczających.

25. On jest Bogiem waszym. Bogiem ojców waszych, odpowiedział Mojżesz.

26. Ten którego tu wam przysłano, jest szalony, zawołał Faraon.

27. On to, mówił dalej Mojżesz, jest Panem wschodu i zachodu i przestrzeni która je dzieli. Czy to rozumiecie?

28. Kiedy ty czcisz Innych niżeli ja bogów, rzekł Faraon, każę cię okuć w łańcuchy.

29. A jeśli okażę cuda twym oczom?

30. Okaż je, rzekł król, jeżeli twe poselstwo jest prawdziwe.

31. Mojżesz rzucił swa, laskę, i ta zmieniła się w węża.

32. Wyciągnął swą rękę, i ta wydała się białą wszystkim widzom.

33. Król rzekł do swych dworzan: ten człowiek jest zręcznym czarownikiem.

34. On chce was wygnać z kraju swemi czarami; jaką dajecie mi radę?

35. Zatrzymaj go z jego bratem, i roześlij gońców tymczasem po całem państwie.

36. Aby zwołali najsławniejszych czarnoksiężników.

37. Wszyscy przybyli na dzień oznaczony.

38. Zapytano lud czy zgromadzi się na tę próbę.

39. Lud odpowiedział: Będziemy obecni naszemu zwycięztwu.

40. Zebrani Magicy rzekli do Faraona: Panie! czy możemy polegać na twych dobrodziejstwach; gdy odniesiemy zwycięztwo?

41. Faraon przyrzekł ich nagrodzić i względy swe dla nich zachować.

42. Mojżesz rzekł do nich: Rzućcie to co trzymacie w rękach.

43. Rzucili swe sznury i laski, wołając: Mocą, potęgi Faraonowej, zwyciężymy.

44. Mojżesz rzucił swą, laskę, a ta pożarła wszystkie inne, zamienione w węże.

45. Magicy upadli na znak czci na ziemię.

46. I zawołali: Wierzymy w Najwyższego Pana światów.

47. Boga Mojżesza, Jego posłańca, i jego brata Aarona!

48. Będziecież wierzyć, rzekł król, bez mego pozwolenia? Mojżesz jest od was bieglejszym, zapewne on to nauczył was czarnoksiężnictwa, lecz zobaczycie.

49. Każę wam poucinać ręce i nogi i będziecie ukrzyżowani.

50. Śmierć, odpowiedzieli, nie jest dla nas straszną, wracamy do Boga który nas stworzył.