Święty Koran

37. Surah as-Saffat, cz. 2

[SZEREGI, objawiona w Mekce]

51. Myślisz, że po śmierci, gdy ciała nasze obrócą się w proch staniemy na sąd.

52. Chcesz żebyśmy zobaczyli tego niewiernego?

53. Wstaną i zobaczą dno piekła.

54. O nieba! zawoła sprawiedliwy, o mało nie pociągnął mnie w swój upadek.

55. Gdyby miłosierdzie boskie nie czuwało nademną zostałbym odrzuconym.

56. Czy ulegniemy jeszcze raz śmierci, odpowiedzą błogosławieni;

57. Prócz tej jaką już ponieśliśmy, czyż zostaniemy oddani na męki.

58. Szczęście którego doświadczamy, jest nieodmienne.

59. Ludzie! pracujcie żebyście na nie zasłużyli.

60. Jak drzewo piekielne Zakum różni się od krainy Edenu.

61. Zasadziłem je na przedmiot sporów dla niegodziwych.

62. Ono wyrasta z głębi piekła.

63. Owoce jego są podobne do głów szatańskich.

64. Będą pokarmem odrzuconych i napełnią ich wnętrzności.

65. Potem każą im pić wodę wrzącą.

66. I wepchną do piekielnego więzienia.

67. Tam znajdą tych z swoich przodków, którzy żyli w obłąkaniu.

68. Oni starali się wstępować w ich ślady.

69. Większa część ludów starożytnych pogrążoną była w ciemnościach.

70. Dla nauczenia ich zesłałem Apostoła.

71. Patrz i urażaj na tych których przestrzegano.

72. A którzy pomimo to, nie zostali naszymi wyznawcami.

73. Noe powoływał ich, lecz nie byli chętni do wysłuchania go.

74. Oswobodziłem go z rodziną od wielkiej klęski.

75. Pozwoliłem wytrwać jego potomstwu.

76. I zachowałem mu w potomności chwałę tego powitania:

77. Pokój niech będzie Noemu w całym świecie.

78. Tak nagradzamy tych którzy dobrze czynią.

79. On był z liczby wiernych sług naszych.

80. Zatopiliśmy innych.

81. Z tej to sekty pochodził Abraham.

82. On przyniósł swemu Panu serce niepokalane.

83. Pewnego dnia rzekł do swego ojca i do ludu swego: Komuż oddajecie cześć waszą?

84. Czyż będziecie przekładać fałszywe bóstwa nad prawdziwego Boga?

85. Cóż myślicie o władcy światów?

86. Obrócił swój wzrok na gwiazdy i zawołał:

87. Jestem słaby, nie pójdę dziś przypatrywać się waszym obrzędom.

88. Oni odeszli zostawując go.

89. A on uciekł i skrył się, by zobaczyć ich bałwany, i wołał na nich: Dla czego nie jecie.

90. Dla czego nie mówicie?

91. I to mówiąc uderzył je prawą ręką.

92. Gdy lud jego nadszedł nagle.

93. Czyż będziecie czcić to co sami wyciosaliście w skałach? zawołał Abraham.

94. Bóg to stworzył was i wszystkie dzieła rąk waszych.

95. Oni mówili pomiędzy sobą, jeden do drugiego: Zakneblujmy mu usta i wrzućmy go w okropny ogień.

96. Chcieli go złapać w zasadzkę, lecz Bóg ich upokorzył.

97. Ja oddaję się pod opiekę mojego Boga, powiedział Abraham, On mi wskaże prawdziwą drogę.

98. Panie! daj mi syna któryby należał do sprawiedliwych.

99. Objawiliśmy mu narodzenie się syna z łagodnym charakterem.

100. Gdy doszedł do wieku młodzieńczego,