Święty Koran

7. Surah al-A raf

[WZNIESIONE KRAWĘDZE, objawiona w Mekce], cz.3.

101. Mojżesz, następca tych posłańców, udał się na dwór Faraona, działał tam cuda, a nie mógł zwyciężyć uporu króla i możnych. Patrz jaki jest koniec bezbożnych.

102. Jestem sługą Pana Świata, rzekł Mojżesz książęciu.

103. Rozkazy które ci w imięniu Boga ogłoszę są prawdziwe, okażę tobie znaki Jego potęgi, dozwól wyjść zemną synom Izraela. Jeżeli masz moc czynienia cudów, odpowiedział król, niech cuda świadczą o twojem poselstwie.

104. Mojżesz rzucił swą laskę, a laska zmieniła się w węża.

105. Wyjął swą rękę, a białość jej zadziwiła widzów.

106. Ten człowiek, rzekli dworzanie, jest jakiś zręczny czarownik.

107. On chce abyście kraj nasz rzucili; cóż mam czynić? powiedział do nich Faraon.

108. Zatrzymaj jego i jego brata, a poszlij do wszystkich miast państwa twojego.

109. Z rozkazem by przyprowadzono wszystkich zręcznych czarnoksiężników.

110. Licznie zebrani magowie zapytali Króla: Panie! czy będziemy wynagrodzeni, jeżeli otrzymamy zwycięztwo.

111. Ufajcie mej hojności i mojej łasce, odpowiedział Faraon.

112. Rzuć twą laskę, powiedzieli do Mojżesza magowie, albo my nasze rzucimy.

113. Wy zacznijcie, powiedział Mojżesz. Oni rzucili swe laski i oczom widzów nadzwyczajny widok sprawili.

114. Natchnąłem posłańca mego, iżby rzucił swa laskę, a wnet zmieniła się w węża, który tamtych pożarł.

115. Prawda w całem świetle błysnęła, a próżne były ich kuglarstwa.

116. Upokorzyli się zwyciężeni magowie.

117. Upadli na twarz, by oddać cześć Panu i rzekli.

118. Wierzymy w Boga całego świata.

119. Wierzymy w Boga i Jego posłańców: Mojżesza i Aarona.

120. Jak to, rzekł Faraon, wyście przyjęli wiarę pierwej, niżelim dozwolił wam wierzyć; jest to wasz podstęp który wymyśliliście, by z miasta wywieść mieszkańców, ale zobaczycie wkrótce.

121. Każę wam uciąć nogi i ręce naprzemian, i ukrzyżowani będziecie.

122. My wszyscy musimy powrócić do Boga, odpowiedzieli magowie.

123. Uwierzyliśmy w cuda których byliśmy świadkami, to jest przyczyną, zbrodni, która na nas twój gniew ściągnęła. Boże daj nam cierpliwość, i spraw byśmy wiernymi byli.

124. Czyż dozwolisz, rzekli do Króla dworzanie, odejść Mojżeszowi i Aaronowi, by ziemię swemi zbrodniami plamili i od twych Bogów odstępowali? Każmy pozabijać ich synów, odpowiedział Faraon, a tylko córki zostawmy, a będziemy od nich mocniejsi.

125. Mojżesz rzekł do Izraelitów: Wzywajcie pomocy Nieba i bądźcie cierpliwi, ziema zależy od Najwyższego, On ja, daje temu kto Mu się podoba; życie przyszłe będzie udziałem tych, którzy się go boją.

126. Byliśmy uciskani przed tobą, odpowiedzieli, i teraz uciśnieni, gdy ty naszym wodzem jesteś. Bóg może zniszczyć waszych nieprzyjaciół, powiedział Prorok, i wam oddać królestwo, by widział, jak się na nim sprawować będziecie.

127. Już Egipcjanom głód i nieurodzaj dał uczuć, by się im oczy otworzyły.

128. Oni uważali za swa, własność, dobra któremi się cieszyli. Na Mojżesza i jego lud, złożyli przyczynę swych nieszczęść, którą Bogu tylko przypisać byli winni; lecz większa ich część o tem nie wiedziała.

129. Egipcjanie powiedzieli Mojżeszowi iż mu nie wierzeą, jaklebykolwlek czynił cuda na ich ułudzenie.

130. Spuściłem na nich: potop, szarańczę, żaby, robactwo i krew, znaki widoczne mocy mojej, lecz oni wytrwali w swój dumie i bezbożności.

131. Uciśnieni ramieniem Bożem, rzekli do Mojżesza: Proś Boga, według przymierza jakie z nim zawarłeś; jeśli nas od tych klęsk uwolni, będziemy wierzyć i dozwolimy wyjść z tobą, dzieciom Izraela. Zawiesiłem karę, do czasu przez nich żądanego, lecz oni swą przysięgę zgwałcili.

132. Pomściłem się nad nimi, pogrążyłem ich w morskie przepaści, bo nie wierzyli cudom moim.

133. Oddałem słabym narodom Wschód i Zachód, i zlałem na nich błogosławieństwo nasze. Ujrzeli Izraelici spełnienie naszych obietnic, zostali wynadgrodzeni za swe cierpienia, a dzieła i grzechy Faraona i Egipcjan zostały zniszczone.

134. Otworzyłem Izraelitom drogę przez wody morskie i przeszli do kraju bałwochwalstwa. Natychmiast nalegali na Mojżesza, aby im porobił Bogów podobnych tym jakie tam czcili. Dzieci Izraela, rzekł im, jakaż jeszcze wasza ciemnota.

135. Te bóstwa są zmyślone, cześć jaką im oddają, jest próżna, świętokradzka.

136. Mamże wam zalecać innego Boga, prócz tego, który was podniósł nad inne narody.

137. Uwolnił od rodziny Faraona który was dręczył, który wam kazał pozabijać synów waszych, oszczędzając tylko córki. W tem powinniście widzieć, widoczną łaskę Nieba.

138. Nakazałem Mojżeszowi przybyć na górę na czterdzieści nocy; odchodząc rzekł on do swojego brata Aarona. Zastępuj miejsce moje u ludu, postępuj mądrze, unikaj drogi przewrotnych.

139. Przybył Mojżesz na czas oznaczony, a usłyszawszy głos Boga, tak się do Niego modlił: Panie! dozwól bym widział Twoje oblicze! Wzrok twój nie zniesie, odpowiedział Bóg, mego wejrzenia; patrz na tę górę, jeżeli ona nie będzie wzruszoną, ujrzysz mnie; a gdy Bóg ukazał się otoczony swą chwałą, góra w proch rozsypała się, i Mojżesz przestraszony upadł na ziemię.

140. Powstawszy zawołał: Chwała Najwyższemu! poddany woli Twojej oto żałuję, i jestem pierwszy z wiernych.

141. Ciebie wybrałem z pomiędzy wszystkich ludzi, rzekł Bóg, abym ci poruczył moje rozkazy, tobie jednemu dałem słyszeć mój głos, przyjmij ten dar, i bądź za to wdzięcznym.

142. Oto są tablice, na których wyryłem prawa i przykazania mające kierować ludźmi w ich wszystkich czynnościach. Zaleciłem im aby je chętnie przyjęli i nakazałem ich pełnienie ludowi memu. Ukażę ci i mieszkanie przewrotnych.

143. Oddalę od wiary człowieka niesprawiedliwego i wyniosłego. Widok cudów, nie zwalczy jego niedowiarstwa, prawdziwa nauka wyda mu się fałszywą; on drogę fałszu weźmie za drogę prawdy.

144. To zaślepienie będzie nagrodą za ich kłamstwa i za pogardę przykazań Boskich.

145. Próżne będą sprawy tego, kto bluźni przeciw wierze i zaprzecza zmartwychwstaniu; jak on czyni, tak i z nim obchodzić się będą.

146. Izraelici po oddaleniu się Mojżesza, stopili swe pierścienie, i uleli ryczącego cielca z ciała złożonego, czyż nie widzieli że to bóstwo ani do nich mówić, ani ich prowadzić nie może?

147. Oni go uczynili swym Bogiem; świętokradcami zostali.

148. Gdy wpośród nich cielec wywróconym został, poznali, swój błąd, i rzekli: Zginęliśmy, jeśli nam Bóg łaskawy i miłosierny nie przebaczy.

149. Mojżesz wróciwszy do Izraelitów, pełen gniewu zawołał: Bezbożnymi staliście się od czasu jakem was opuścił, chcecie przyśpieszyć sprawę Bożą? Rzucił tablice, chwycił brata swego za głowę i pociągnął. O! mój bracie, zawołał Aaron, lud mnie do tego przymusił, o mało że mnie nie zabił oskarżając mnie; nie przyczyniaj radości mym nieprzyjaciołom, karząc mię i nie policzaj mnie do liczby przewrotnych. |

150. Boże łaskawy, rzekł Mojżesz, miej litość nademną i nad moim bratem, zlej na nas nieskończone miłosierdzie Twoje.